Loslaten is het toverwoord.

pollini

Word jij ook wel beschreven als nauwgezet, punctueel, secuur en meer vergelijkbare woorden? Dan herken je vast ook het stempel perfectionistisch. Nou, dan kunnen wij elkaar de hand schudden.

Analyseren, evalueren, redeneren en argumenteren, o, wat ben ik daar goed in. Hierdoor neem ik ook vaak teveel hooi op mijn vork, verwacht teveel van mezelf, leg mijn lat veel te hoog en kom dus vaak bedrogen uit en raak met mezelf in de clinch. Deze laatste eigenschappen brengen vaak spanningen met zich mee, wat dan natuurlijk weer minder fijn is. Het toverwoord voor de mij is dus vaak: loslaten

Jarenlang heb ik dat ‘makkelijk praten’ gevonden, want…. hoe kun je nou iets loslaten wanneer je weet dat iets veel mooier, boeiender, doelgerichter, degelijker, functioneler… dus béter kan. Het toverwoord ‘loslaten’ daar deed ik niet aan, kon ik niet aan; ik had mijn eigen toverwoord: ‘controle’.

Controle was voor mij makkelijker te integreren in mijn dagelijks leven dan loslaten. Als ik ergens om tien uur moest zijn dan was ik om vijf voor tien aanwezig, planningen voor simpele zaken beslaan hele A4-tjes en verder gaf ik uiteraard niets uit handen; alles zelf doen betekent meer controle.

En toen gebeurde het: een zwangerschap, een geboorte, een baby, een mama in spe aan het begin van een nieuw pad dat ouderschap heet. En daarmee kwam ook het toverwoord weer terug: loslaten. Tijdens de zwangerschap werd gezegd dat ik mijn zorgen die ik had moest loslaten. Tijdens de persweeën werd me verteld dat ik het zo goed deed, maar als een echte perfectionist vond ik dat ik het helemaal niet zo goed deed en snauwde dan ook naar verloskundige en naar mijn man. Loslaten was het antwoord, loslaten….En ik liet los want na ongeveer een half uurtje persen was mijn lieve mooie dochter geboren. En dan….

Dan begint het echte werk pas: drinkt zij wel genoeg, waarom huilt zij nu, zou zij ondertussen moe kunnen zijn, ligt ze wel warm genoeg zijn in de wagen of moet er nog een kruik bij? Ik begon het inmiddels tegen mezelf te zeggen: loslaten Janine…gewoon loslaten.

Nu, acht jaar nadat ik van de eerste schrik van de twee streepjes op de zwangerschapstest ben bekomen, durf ik ein-de-lijk te beweren dat het gelukt is; ik heb losgelaten. Wanneer we met s ’morgens  helemaal klaar staan om de deur uit te gaan, is een half opgeruimd huis, een vergeten op te maken bed, geen rede meer paniek. Het is een kwestie van jammer dan, morgen weer een dag. Ik weet dat geen dag met een kind hetzelfde is. Maar ik weet nu vooral dat af en toe de boel de boel laten best kan en dat het gewoon kijken naar hoe ze onbekommerd kan spelen, hoe ze alles overal laat liggen,mij doet beseffen dat het leven heerlijk is. Dat het juist de kleine dingen zijn die het doen. Dat loslaten de essentie is om te genieten.

 

Advertenties

3 gedachten over “Loslaten is het toverwoord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s