Luctor et Emergo. Ik worstel en kom boven.

DSC_0092[1194].jpg

Vorige week zaterdag zijn wij naar het Watersnoodmuseum geweest. Dit omdat Noa een werkstuk aan het maken is met als onderwerp : Watersnoodramp 1953. We gingen in het Paasweekend een weekend naar Zeeland, dus konden we het mooi combineren. Educatie en plezier in 1.

Het watersnoodmuseum is gebouwd ter  herinneren aan de ramp op 1 februari 1953. Het is gevestigd in één van de vier Phoenix-caissons die op 6 november 1953 zijn gebruikt om het laatste gat in de dijk bij Ouwerkerk op Schouwen-Duiveland, te sluiten. Ze zijn op 6 november 2003 tot Nationaal Monument verklaart.

Kinderen krijgen bij binnenkomst een speurtocht die ze in het museum kunnen maken en zo komen ze langs alle belangrijke informatie, spullen en foto’s.

Teun

Zo kwamen we langs het koffertje van Teun. Teun is 3 dagen oud, de wieg is te zwaar en met de wandelwagen door het hoge water is onmogelijk. Het rieten koffertje is de oplossing en zo wordt Teun geëvacueerd. Teun is op latere leeftijd teruggekeerd en staat nu bekend als de kaasboer van Schouwen-Duiveland.

DSC_0095[1195]

 
En de herinnering aan die dagen zal altijd blijven in ons hart

Ook kwamen we langs een enorme nis waar alle namen van alle overledenen op staan. Het is echt enorm en lijkt geen einde aan de namen te komen. Hele families staan bij elkaar op die muur. Sommige namen eenzaam en alleen. Van baby’s van enkele uren oud tot hoogbejaarde mensen. Ik kreeg kippenvel toen ik daar stond en een brok in mijn keer. Zelf Noa was stil en keek vol ongeloof naar de enorme muur met 1836 namen.

DSC_0098[1192]

Dientje Kramer.

Daarna ging Noa harder lopen want ze zag een foto die ze kende. Een foto van een meisje, zittend op een koffer, voor zich uitstarend , wachtend op….onze dochter wist ons zonder de tekst te lezen wie het is…Dat is Dientje kramer, zei ze. Zij wacht op de boot naar Rotterdam. Vlak onder de foto staat een stukje tekst en als we dichterbij komen zien we dat het inderdaad Dientje is.. Daar zit ze, op de kade in Zierikzee, wachtend op de boot naar Rotterdam, de koffers gepakt. De Nederlandse Dominique Berrety vatte haar in sprekend beeld. Tot voor kort was haar naam versluierd, werd naarstig naar haar gezocht. Nu heeft “het meisje” een gezicht, een naam; een toekomst en geschiedenis ineen. Zij is op de foto 12 jaar en alleen, waar haar moeder en broer op dat moment zijn weet ze niet, ze denkt vlakbij , want ze zijn met z’n alle geëvacueerd, haar vader voer op dat moment op de grote vaart. Dientje is nu 76 en woont in Lelystad.

DSC_0111[1193]


Noa was enthousiast, geïnteresseerd en sommige gebeurtenissen, foto’s en spullen , raakte haar echt. Ik denk dat zij met veel gevoel en medeleven haar werkstuk kan schrijven en daarna haar spreekbeurt kan houden op school.


De mensen uit het zuidwesten van Nederland hebben altijd gevochten tegen het water. De wapenspreuk van Zeeland is dan ook niet voor niets ‘Luctor et Emergo’. Dat is Latijn voor ‘Ik worstel en kom boven’

Advertenties

5 gedachten over “Luctor et Emergo. Ik worstel en kom boven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s