Kom je buiten spelen??

 

Er is de laatste tijd veel over te doen, ook in het nieuws. Kinderen laten spelen, ook met risico’s. Want qua kinderen en spelen is er veel veranderd ten opzicht van vroeger. Kinderen zitten nu veelal voor de tv, achter de pc of op hun tablet of telefoon.

Kinderen kunnen eigenlijk helemaal niet spelen, laat staan buiten spelen. En wij ouders zijn bezorgder dan ooit als het om vallen, blauwe plekken en wondjes gaat. Eerlijk is eerlijk ik was ook zo. Ja, je leest het goed, was. Ik beschermde mijn dochter ook teveel en zei ook altijd dat ze voorzichtig moest doen of iets maar beter niet kon doen, of niet alleen kon doen, maar eigenlijk belemmerde ik haar in haar zijn en in haar spelen. Nu ze wat ouder is en dus ook alleen naar buiten gaat, naar vriendinnetjes in de buurt en naar de speeltuin, heb ik dat los moeten laten. Ik heb haar los moeten laten. En ik kan nu zeggen dat het beter is. Voor allebei. Ik vertrouw  haar. Over vies worden heb ik mij nooit druk gemaakt, we hebben stromend water, een douche en een bad, een wasmachine en zeep. Hoe viezer hoe beter. Maar tegenwoordig….

Vroeger

Tot ik zelf lekker de gang te pakken had om te fietsen, ging ik achterop met mijn voeten in de fietstassen. Ik vond het dan leukste om achterstevoren de fiets te gaan zitten, want dan kon ik meer zien.
Achterin de auto droeg ik geen gordel ,simpelweg omdat die er niet waren We zaten toch al niet vaak in de auto, want ik  liep naar school. Ook in het donker en ook in de regen.

Uit school ging buiten spelen en in het weekend trok ik in de ochtend de deur achter me dicht en speelde de hele dag buiten en kwam ik alleen binnen als ik heel hoge nood had of ik moest geroepen worden als het etenstijd was. En dan na het eten het liefst zo snel mogelijk weer naar buiten. Alleen of met vrienden en vriendinnen. Ik trok aan het touwtje dat door de brievenbus naar buiten hing en liep zo bij mijn vriendinnetjes naar binnen, of begon voor het huis al te gillen ‘Kom je buitenspelen!?’ Ik bouwde hutten, klom in bomen, ging naar het schoolplein, ook in de regen.

Ook stoepranden, touwtjespringen, elastieken, stelten lopen, rolschaatsen, knikkeren, skippyballen en vooral heel hard fietsen waren favoriet. En dan een stukje karton of plastic met een wasknijper aan de fiets maken wat dan tegen de spaken aan kwam was tof, want dan had ik al een brommer. Met bloemblaadjes maakte ik parfum en we verstopten ons in de bosjes, gingen beestjes zoeken.

Soms viel ik van mijn fiets of van de schommel. Soms bleef ik met mijn jas ergens achter hangen en kwam er weer! een winkelhaak in mijn jas. Soms kreeg ik een opsodemieter van het schrikdraad. Ik speelde met modder, zand, wormen en gras (heksensoep) en ik werd vies. Mijn schoen is zelfs een keer blijven hangen in de modder. We dronken uit dezelfde bekers of rechtstreeks uit de buitenkraan. We bliezen pijltjes door oude pvc-buizen. En vers geplukte fruit stopten we rechtstreeks in onze mond.

En zo lang ik buiten speelde was ik niet te bereiken…zelf mijn ouders hadden dan moeite om mij te vinden in de wijk en om mij binnen te krijgen. En als ik iets gedaan had wat niet helemaal de bedoeling was, dan mocht ik niet naar buiten, maar moest ik naar mijn kamer…dat was pas straf. Nu is het een straf als kinderen geen spelletje mogen spelen op de pc, tablet of geen televisie mogen kijken.

wp-image-1720771880jpg.jpg
Kleine ikke.

 


Ik stuur mijn dochter zoveel mogelijk naar buiten, het komt eigenlijk maar weinig voor dat ik echt moet zeggen dat ze maar lekker buiten moet gaan spelen, want ze gaat zelf wel. Ze krijgt haar horloge om en we spreken een tijd af. Als ze niet thuis is op die tijd dan ga ik haar halen en dan is ze in haar spel de tijd vergeten…..hoe heerlijk is dat als kind zijnde…de tijd vergeten omdat je druk met buitenspelen was met een heleboel andere kinderen in plaats van de tijd verliezen aan gamen en beeldschermen.

Advertenties

3 gedachten over “Kom je buiten spelen??

  1. Oh geweldige blog! Ik ben ook van het overbezorgde type. Helaas, want ik wil mijn kind niet beknotten. Hetgeen betekent dat ik niet relaxed ben op dit moment. In het zuiden (daar woonden wij tot voor kort) ging zoonlief veel naar de opvang en later bso. Het was een buitenspeel-opvang en al vanaf dat hij kon lopen ging hij alle trappen en glijbanen op. Hoe hoger, hoe leuker. Doodeng, maar het was maar goed dat ik het niet zag.
    Inmiddels is hij zes en wonen wij in het ouderlijk huis van mijn man in de provincie Groningen. In een wijk waar men nuchter de kinderen buiten laat spelen. Zonder toezicht. En dus ja, ook die van mij, van zes.
    Vreselijk.
    Maar het MOET. Hij moet zichzelf kunnen redden. Toen ik jonger was dan hij speelde ik ook buiten in een soortgelijke wijk, alleen. En mijn moeder moest ook zoeken. En ik hing op de kop aan een hek hoog boven een droge sloot. Hoe langer hoe leuker. En als ik viel dan deed ik het nog een keer. En we gingen bij vreemde mensen naar binnen. Onze moeder had geen idee.
    Ik leef nog. Ik heb er niks aan overgehouden, behalve een hele buts aan leuke herinneringen.
    Met zoonlief afgesproken dat hij ons huis moet kunnen blijven zien als hij er op uit trekt. En dat hij niet met vreemden mee mag gaan. Goed uit moet kijken bij onze rustige weg. En verder, fingers crossed……
    Zoon blij. Gelukkig. Rode wangen van de zon. Kent meer kinderen uit de buurt dan ik ooit heb gezien.
    Ik vol van stress…..maar het moet.
    Dank voor je mooie log! x

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s