Een levenslang plekje in je hart.

 

img_20170329_163848.jpg

Voor mijn lieve familie.

Soms krijg je een bericht dat je doet beven. Een bericht waarvan de klanken je doorboren. Een bericht dat je nooit had willen horen en dat ervoor zorgt dat je even niets in het leven te vieren hebt.

En dan is gesproken taal soms een lastig iets. Want wat zeg jij tegen iemand die afscheid heeft moeten nemen van een ouder, partner, van een opa of oma, een kind of iemand anders die heel dierbaar was?

Vaak zijn woorden dan soms (of heel) onhandig. Heel goed bedoeld zeggen we tegen elkaar ‘ Ik denk aan je’ of ‘sterkte met je verlies’. En op kaartjes schrijven we een gedichtje of ‘ik hoop dat je het een plekje kunt geven’.

Vaak zijn het wel zeker oprechte en goedbedoelde woorden, maar woorden die eigenlijk niet troosten. Tuurlijk vinden we het fijn dat ze gezegd worden en weten dat we niet alleen zijn. Maar waar is dat plekje dan? En wanneer hoor je weer mee te draaien in het dagelijkse leven? En kan dat wel? En hoe lang duurt de pijn en het verdriet eigenlijk om het verlies van een dierbare?

Het lijkt soms wel of we het verleerd zijn om gewoon met lege handen, zonder woorden naast iemand te zitten. En te laten komen wat er komt. Gewoon te luisteren en er te zijn. Want het troost niet, zeggen dat je ‘er doorheen moet’. Het troost juist dat al je gevoelens, al je angsten maar ook de fijne herinneringen en je dromen er gewoon mogen zijn.

Als je mag dromen, dan heb je geen woorden van iemand anders nodig.  Dromen geven je herinneringen vleugels. Het is geen kwestie van achter je laten, vergeten, verwerken, voorgoed verleden tijd. Het is balans zoeken tussen verder gaan,  met de alle herinneringen aan degene die er niet meer is. Het is jouw tijd nemen. Zo lang je nodig hebt. Omgaan met de dood is geen kwestie ‘het’ een plekje geven, maar is een kwestie van de liefde een levenslang plekje geven. In je hart! Er staat geen tijd voor rouwen. Als je vreselijk veel van iemand hebt gehouden, dan blijft die liefde er altijd en overal.

Advertenties

12 gedachten over “Een levenslang plekje in je hart.

  1. Er zijn ook geen vaste woorden voor. Kreeg zelf van iemand een bos bloemen toen mijn dochtertje overleden was en ze zei weet niet wat ik met zeggen. Dat vergeet ik nooit meer Ieder gaat er op zijn eigen manier mee om. Het ergste is negeren dat doet het zeerst.

    Liked by 1 persoon

  2. In stilte komen lezen. En zo mooi en waardevol: ‘Het troost juist dat al je gevoelens, al je angsten maar ook de fijne herinneringen en je dromen er gewoon mogen zijn.’ Heel mooi.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s