Gouden vriend.

Er waren zoveel dingen in zijn leven waar hij van hield. Hondenbrokken, hondenkoekjes, etensrestjes, leverpastei, geurtjes in de achtertuin, zonlicht in de woonkamer, zijn kist vol hondenspeeltjes, mijn pantoffels of slippers,  achter katten jagen, lange wandelingen,het strand en de zee.


Al deze dingen zijn fantastisch, maar waar zijn staart nog meer van ging kwispelen dat was ik, zijn allerbeste vriend! Elke dag werd hij vrolijk wakker. Hij kon maar moeilijk wachten om me ’s morgens wakker te maken, en dat ik hem vervolgens zou kriebelen achter zijn oren!

Zijn dag werd nog beter wanneer ik zijn riem aan zijn halsband deed om samen te gaan wandelen. Het maakte hem vrolijk dat we verbonden zijn via riem, omdat hij dan wist dat andere honden mij niet van hem zouden afpakken. Hij was een andermans vriendje en de lieveling van de buurt. Na onze ochtendwandelingen bleef hij altijd om me heen dwalen en me voor de voeten lopen omdat hij wist dat ik hem voor een tijdje alleen zou laten. Wanneer ik weg was, lag hij het liefste op zijn dikke kussen of op de grond bij de bank waar ik meestal zat.

Het beste deel van zijn dag was wanneer ik weer thuis kwam. Zijn neus liet hem weten wanneer ik in de buurt was, want hij stond altijd al bij de voordeur op me te wachten. Als ik dan eindelijk binnen was, dan sprong hij het liefst in mijn armen, moest hij echt even kroelen en stoeien. Hij vertelde mij op zijn manier hoeveel hij van me hield en hoeveel hij mij gemist had.

Ik kan zo nog wel even door gaan, mijn gouden vriend. Hij vulde mijn dagen met plezier en ik hoopte dat er niks tussen onze band kwam als ‘baasje en hond’. Ik was er voor hem en hij was er voor mij.

 Hij wist nog eerder dat ik zwanger was dan dat ik dat wist. Natuurlijk bleef hij bij mij toen ik zwanger raakte. Hij was een deel van ons gezin. Helaas liep mijn bevalling niet zoals gepland en moest ik naar het ziekenhuis. Ik was een beetje bang dat hij de nieuwe situatie nu niet zo snel zou accepteren. We zijn in het holst van de nacht naar het ziekenhuis vertrokken en ik liet hem achter bij een vreemde vrouw in zijn eigen huis zonder hem gedag te zeggen. Ik had hem in de steek gelaten en kwam de volgende avond thuis met een vreemd wezentje op mijn armen.

Gelukkig was hij meteen dol op Noa, ik liet hem overal bij. Hij week geen moment van haar zijde en als Noa op bed lag, lag hij voor haar deur de wacht te houden.
Helaas mocht dat maar een half jaar duren, want het bleek dat Noa allergisch was voor honden. Vreselijk vond ik dat, want dat betekende dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn gouden vriend. Intens verdrietig heb ik hem achter moeten laten bij mijn ex-partner in Vlissingen. Ik heb afscheid genomen en heb bewust niet meer omgekeken…ik kon het niet!

Met dikke tranen en een leeg gevoel en een lege achterbank reed ik terug naar huis.

 

Mijn golden retriever, mijn gouden vriend, mijn Sam….vergeten doe ik je nooit.

Advertenties

5 gedachten over “Gouden vriend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s