Geplaagt door de tijd.

dementia
bron: vakblad thuiszorg

Afgelopen zaterdag was ik op bezoek bij mijn oma. Ik heb al eerder over haar geschreven op mijn blog mijn oma heeft een open hart. Daarin schreef ik ook dat ze nu wat vergeetachtig wordt.

Mijn oma is 91, al 17 jaar weduwe, woont zelfstandig in haar appartement met hulp van de thuiszorg. Ze begint wat subtiele gedragsveranderingen te krijgen. Alles waar ze het hoofd bij moet houden, kost haar steeds meer inspanning: een gesprek volgen, plannen maken, dingen op een rijtje zetten, boodschappenlijstje maken, geld tellen en rekenen. Belangrijke beslissingen durfde ze niet te nemen. Ze wil niet meer naar de cardioloog en de reumatoloog kijkt 5 minuten naar haar handen en zegt dat het wel goed is, maar zij heeft zoveel moeite moeten doen om bij de reumatoloog te komen. Ze wil niet meer gedouched worden door de thuiszorg.

Eigenlijk wilde ik 2 weken geleden al op bezoek gaan, maar toen lag er hier heel veel sneeuw en hebben we voor veiligheid gekozen in plaats van 2×200 kilometer te gaan rijden. Afgelopen vrijdag zijn wij naar Zeeland gereden en zijn we op zaterdag dus eindelijk bij oma op bezoek geweest. Mijn vader zei dat ik eerst maar even moest bellen omdat ze misschien wel boodschappen is/wil gaan doen. En het is maar goed dat ik even belde , want ze wilde inderdaad boodschappen gaan doen, maar het was nog vroeg dus zou ze vanmiddag gaan.

We zijn eerst even naar het winkelcentrum gegaan voor een mooi bosje voorjaar voor in haar huisje.

Oma woont 5 hoog en toen we eindelijk met de lift boven waren stond ze al in de deuropening op ons te wachten in de wind en de kou. Gauw naar binnen en knuffelen. Mijn dochter van 8 mocht haar het bosje voorjaar geven en ze was er zo blij mee, ze vond het zo mooi en was erg benieuwd welke kleuren er uit de bollen zouden komen. Eenmaal binnen in de woonkamer stonden er meer bosjes bloemen en vrolijk gekleurde plantjes, maar ook bloemen en planten die eigenlijk niet meer zo mooi waren en die er een beetje zielig bij stonden. Ik stond te twijfelen of ik er wat van zou zeggen en dus ook te vragen of ik haar even zou helpen met de andere bloemen, maar ik wilde me er toch niet mee bemoeien.

Dan komt de vraag of je koffie of thee wil en of mijn dochter chocomelk wilt. Ik wil haar graag helpen, maar dat mag niet, ik mag alleen de chocolademelk warm maken in de magnetron. Ondertussen komt de vraag of ik koffie of thee wil regelmatig voorbij en ook vraagt ze haar achterkleindochter een paar keer of zij chocomelk wilt. Terwijl ik bezig ben met de choco, pakt ze  uit de kast weer chocomelk. Ze giet het water wat in het waterreservoir van het koffiezetapparaat in de houder waar het koffiefilterzakje moet en vraagt ondertussen of ik koffie of thee wil. Ook wil ze een pak koekjes open maken , terwijl er al een schaaltje koekjes op tafel staat.

Als we lekker zitten en een beetje kletsen over de vakantie en waarom we in Zeeland zijn, vraagt ze met regelmaat of we vandaag gekomen zijn en morgen weer weggaan. Ik vertel haar steeds weer dat we gisteren gekomen zijn en vanavond weer naar huis gaan, dat onze dochter bij pap en mam heeft gelogeerd en dat we vakantie hebben nu.

Ik vraag aan mijn dochter of ze wil vertellen over haar atletiek en over school, zodra we over school beginnen zie ik haar houding veranderen. Oma is altijd onderwijzeres geweest op de basisschool waar zij als kind ook op school zat en er waren toen collega’s  bij wie zij nog in de klas gezeten heeft. Ook had ze na 15.00 uur nog school, want dan moest ze koken, huishouden en gezamenlijk eten en opruimen. Ze kan daar heel mooi en fijn over vertellen , maar het zijn altijd dezelfde verhalen die we allang een paar keer gehoord hebben, maar ik blijf vragen stellen om te proberen om bij dat onderwerp te blijven. Maar dan ineens zijn we weer bij de vraag of we nu vakantie hebben en wanneer we weer naar huis gaan.

Ik vertel haar dat we vanavond naar huis gaan, omdat ik morgen met een vriendin naar de huishoudbeurs in Amsterdam ga. Weer zie ik haar houding en gezicht veranderen en ik pak de kans om haar te vragen of zij er ook wel geweest is, want de huishoudbeurs bestaat al heel lang. Ze gaat er eens voor zitten en begint weer te vertellen, over hoe het vroeger was op de huishoudbeurs, dat het vroeger echt om huishouden ging en de dat je er de nieuwste snufjes kon vinden om als huisvrouw goed je huishouden te kunnen doen. Dat ook zij al dol was op de gratis proefmonsters, tasjes en het proeven van al het lekkers wat daar gemaakt werd, dat ze genoot van de presentaties en workshops die gegeven werden en dat het ook toen al een echt dagje uit was. Maar alweer zijn we snel terug bij de vraag wanneer we gekomen zijn en of we nu vakantie hebben.

Ik merk dat ik geen ingang kan vinden voor een langdurig gesprek en om in te gaan op het onderwerp waarover we het hebben. Ondertussen kijkt mijn dochter me met regelmaat vragend aan en geeft ik haar een knipoog. Ze snapt er niks van. Ik blijf geduldig antwoord geven met evenveel enthousiasme als de eerste keer dat oma ons een vraag stelde, maar ik merk aan mezelf dat ik het naarmate we daar langer zitten , het moeilijker begin te vinden. Ik neem haar handen, en kijk diep in haar ogen. Ik voel de onmacht van het gaan, maar ik blijf en met liefde herhaal ik wat ik zojuist heb verteld. Al is haar bootje aan het afdrijven, ik veranker onze tochten in het diepste van mijn hart.

70cdc601a1bed3fb4c810d7cc79c2c74

Dan wordt het echt tijd om te gaan, ik vraag of ik nog wat voor haar kan doen, maar krijg als antwoord dat ik genieten moet. Met dubbele gevoelens trek ik mijn jas aan, ze gaat mee naar beneden en ik geef haar daar een dikke kus en een stevige knuffel, zeg dat ik van haar hou , pak nog een keer haar hand en draai me om. Ze blijft beneden staan in de deuropening en blijft zwaaien tot we uit het zicht verdwenen zijn.

Ik onthou van jou, ik onthou zoveel van jou- Claudia de Breij  

 

Een dag voor haar verjaardag was mijn vader bij mijn oma en toen zei ze nog:” morgen alweer 91 jaar, maar in het koppie zit alles nog goed, hoor!” Nu vraag ik mij af of ze dus wel weet dat ze dingen, en dan vooral de dingen die net gezegd zijn, weer vergeet of dat ze met haar aandacht heel ergens anders is.

 

Vergeten dat doe ik niet ineens,

soms veel en af toe een beetje.

’t is dan maar goed dat ik dat, dan ook vergeet.”

 

Gelukkig geniet ik van alles wat het leven nog brengt en geeft, 

zoals geloof, hoop en de mooiste van al is uiteindelijk de liefde

 

Het is belangrijk dat we met elkaar aandacht blijven vragen voor vergeetachtigheid, dementie en alzheimer

Kijk op http://www.dementievriendelijk.nl/ wat jij kan doen.


Stef Bos- De taal van mijn hart.

Kijk de zon staat aan de hemel
Dit is het einde van de nacht
Ik was verdwaald in het donker
Ik vond mijn weg terug op de tast
Vroeger was ik rijk aan woorden
Ik ben verstild, ik ben veranderd
Maar mijn stem, mijn stem bleef branden
Dit is het vuur, jij mag je warmen

Hoor de taal van mijn hart
Hoor de taal van mijn hart
Ook al klink ik soms gebroken

Gebroken en verward
Het is de taal van mijn hart

Ik heb mijn spiegelbeeld zien vallen
Ik lag in stukken op de grond
Ik heb mezelf leren kennen
Als een held en als een hond
En er is niet zoveel meer over
Van al mijn tedere geweld
Maar ik ken nu ook mijn slechte kanten
En ik sta dichter bij mezelf

Ik zing de taal van mijn hart
Hoor de taal van mijn hart
Ook al klink ik soms gebroken
Gebroken en verward
Het is de taal van mijn hart

Ik ben te nemen of te laten
Je mag van me houden
Je mag me ook haten
Ik ben wie ik ben
Dit is mijn wereld
Dit is mijn stem

Hoor de taal van mijn hart

 

 

Advertenties

5 gedachten over “Geplaagt door de tijd.

    1. helaas ga ik niet vaak naar mijn oma. Ik woon 200 km bij haar vandaan. Gelukkig heeft ze wel genoeg menden om zich heen en is ze niet eenzaam. Was jouw moeder dement?

      Like

  1. Mooi gevoelig stukje. Al ben is zelf al oma, ik mis mijn oma nog altijd. Ik heb in mijn werkbaan met vergeetachtige mensen gewerkt. Ondanks ze niets meer weten, heb ik gemerkt dat ze soms heel alert kunnen zijn en dan realiseren dat ze dingen vergeten. En dat vind ik heel rottig aan die ziekte.
    Vriendelijke groetjes

    Liked by 1 persoon

  2. Ikzelf heb als verzorgende van dementerende ouderen gewerkt en mijn zus Chantal werkt nog steeds in de ouderenzorg. Wat is dit een mooi en gevoelig stuk. Het is echt een verhaal die wij als verzorgende (mede door tijdgebrek) vaak niet horen maar wel zouden willen. Zoals je oma zegt: geniet. Het is immers later dan je denkt. xx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s