Studiekeuze…Een lastige keuze.

Ik hoor het zoveel om me heen nu…op het schoolplein als ik mijn dochter op ga halen van school, op mijn werk met de open dagen en telefoontjes en mensen die langskomen…Naar welke school wil ik, wat wil ik later worden, wil ik ééntalig of tweetalig, weet ik het zeker of ga ik toch voor de zekerheid een studiekeuzecheck doen….Ze zijn allemaal nog zo jong! Ook ik heb in die schoenen gestaan. Al heel vroeg een keuze moeten maken over wat ik later wil worden als ik “groot” ben.

Toen ik op het VMBO zat moest ik in het 2deleerjaar al kiezen welke richting ik op zou gaan. Toen ik daar op die school ging kijken hadden ze een onwijs leuk vak: Etaleren.  Ik wilde dat! Ik ben naar die school gegaan. Ik zou de kant van Handel op moeten gaan na mijn 2de jaar, maar omdat ik moeite had met rekenen , zag ik dat absoluut niet zitten. Ik had niet zomaar moeite met rekenen , ik had heel veel moeite met rekenen. Dyscalculie. Dus was het voor mij uitgesloten dat ik die kant op zou gaan. Ik ben de richting van verzorging opgegaan. Ik mocht daar namelijk mijn wiskunde laten vallen en ben het vak kunstgeschiedenis erbij gaan doen. Na die 2 jaar moest ik weer kiezen wat ik zou willen, want ik had mijn eerste diploma op zak. Ik ben toen, ook omdat ik het gewoon echt niet wist , verder gegaan in de verzorging op het ROC. Ik heb stage gelopen in een verzorgingshuis, wat ik absoluut als niet leuk heb ervaren, ik heb stage gelopen in de kraamzorg, wat mij ook ontzettend tegenviel en toen in  het 3de jaar moest ik gaan stage lopen in de gehandicaptenzorg. Nou , dat zag ik van te voren al niet zitten.

 

Ik heb samen met mijn ouders gekeken wat de mogelijkheden waren. Ik wilde namelijk heel graag naar de Kunstacademie, maar dat was niet in de buurt en dan zou ik al vroeg door de weeks uit huis moeten of veel en ver heen en weer reizen met de trein, wat ik allebei eigenlijk niet zag zitten.

Toen ben ik gaan solliciteren bij een kapsalon, want dan wilde ik wel kapster worden. Ik mocht op gesprek komen bij een kapsalon ,maar daar vertelde die beste man mij dat ik te oud was. Ik was toen 19!!! Ik moest alles vanaf het begin leren en dat was voor de kapsalon dus te duur. Als ik 15 was geweest was het een ander verhaal, dan kon ik komen, dan moest ik weliswaar ook bij 0 beginnen maar zou ik 1000 gulden minder verdienen en dus zou dat goedkoper voor hem zijn. Hij raadde mij aan om naar de particuliere kappersopleiding te gaan in Dordrecht. Daar binnen 1,5 jaar te slagen en dan kon ik bij hem komen werken, want de looks had ik. Alleen de skills nog niet.

Dat werd hem ook niet, want die opleiding was simpelweg ontzettend duur…particulier!

 

Toen wist ik het niet meer en ben ik aan mijn derde jaar verzorging begonnen en met ontzettende tegenzin naar mijn stageadres gegaan bij Stichting Arduin in Middelburg. Mijn eerste stagedag daar vergeet ik nooit meer. Ik kwam terecht op een dagbestedingsgroep met zwaar meervoudig gehandicapte volwassenen. Ik zag spuug, kwijl, blote billen, ik rook allerlei luchtjes en hoorde de vreemdste geluiden en ik moest daar tussen de middag mijn broodje op eten aan tafel met de cliënten erbij. Verschrikkelijk vond ik dat, ik kon mijn broodje daar toch niet eten?! Mijn eetlust was totaal verdwenen. Ik was blij dat ik aan het einde van de middag naar huis kon.

 

Ik denk dat dat een week geduurd heeft en toen begon ik het eigenlijk heel stiekem toch wel heel leuk vinden. Ik kon gewoon mijn broodje eten met iedereen aan tafel en ik kreeg er gewoon zin om naar toe te gaan. Voordat ik het wist waren de 10 weken voorbij en moest ik weer full time naar school.

In het 4de jaar moest ik een scriptie schrijven naar aanleiding van mijn differentiatie die ik gekozen had om “af te studeren”. Ik ben terug gegaan naar mijn stage plek bij Stichting Arduin en heb met hun hulp mijn scriptie over Basale stimulatie geschreven en voorgedragen en ik heb mijn diploma behaald.

Vervolgens kon ik zelfs aan het werk binnen de stichting, niet op mijn stage plek , maar ergens anders. Ik heb op verschillende woningen en dagbestedingsprojecten gewerkt en ben persoonlijk assistente geweest van 5 cliënten. Ik heb daar, zonder stage meegerekent, 7 jaar gewerkt.

Ik zag er zo  tegenop om daar op stage te gaan,  maar ik was er uiteindelijk niet weg te slaan. Ik ben er gestopt met werken omdat ik naar Amersfoort ging verhuizen.

 

Ik heb sinds die tijd gewerkt als afdelingssecretaresse van Schuitema op de afdeling Buying& Merchandising , daarna in de kinderopvang bij BenBelle en nu werk ik Front office bij MBO Amersfoort en heb ik veel te maken met studenten die in dezelfde schoenen staan als waar ik in heb gestaan.

Gisteren kwam er een student bij mij en nadat de zaken geregeld waren , die geregeld moesten worden, bleef ze even staan kletsen. Ze vroeg of ze een brutale vraag mocht stellen. Ik zei dat dat mocht , maar dat ik niet wist of ik haar ook antwoord zou geven.  Ze vroeg mij hoe ik zo hier, op het MBO , terecht was gekomen in deze functie. Ik vond het eigenlijk helemaal niet brutaal, ik vond het een interessante vraag. Ik heb niet meteen haar vraag beantwoord, maar ik heb geantwoord met een wedervraag. Waarom wil je dat weten?

 

Nu bleek dus dat zij met een dilemma zat , dat ze niet wist of ze deze opleiding wel leuk vond, maar dat ze ook niet wist wat dan wel te doen, dat ze nog zo jong is en dat ze gewoon niet weet wat ze wil en deze opleiding gekozen heeft omdat deze haar het leukste leek. Uiteindelijk vind ze bepaalde dingen van de opleiding ook wel heel leuk, maar er zijn ook dingen waar ze niks mee heeft maar die wel nodig zijn om straks haar beroep uit te kunnen oefenen. Ik herkende mijzelf in haar toen ik die leeftijd had en heb een tijdje met haar gepraat en heb in grote lijnen verteld over mijzelf toen ik op school zat en hoe ik erop terug kijk. We hebben het gehad over een leven lang leren, hoe ze de nu opgedane kennis straks kan inzetten in haar vakgebied of juist in een heel ander vakgebied. Ze begon weer wat te stralen en had er zelf ook wel ideeen bij , maar wist ook heel goed wat ze niet wil. En dat is ook belangrijk.

Ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze om niet verder te kijken en toch verder te gaan met mijn opleiding. Ik heb met veel plezier mijn werk gedaan, maar ik heb het gevoel dat waar ik nu zit, dat ik daar goed zit. Tuurlijk ambieer ik meer, maar wat dat betreft ben ik nog jong en kan ik nog heel veel leren. En als die kans zich aanbied,op wat voor manier dan ook, pak ik deze met beide handen aan. Want stiekem zie ik mezelf over een paar jaar heel ergens anders zitten binnen deze onderwijsinstelling 😉

Dromen zijn er om achter na te gaan en je bent immers nooit te oud om te leren.

Advertenties

3 gedachten over “Studiekeuze…Een lastige keuze.

  1. Studiekeuze, inderdaad een moeilijk iets. Zeker als blijkt wat je gekozen hebt, je niet goed bevalt. Uiteindelijk moeten wel een groot deel van ons leven werken. Dus zou het heel mooi zijn moest je de job van je leven hebben. Alleen is die job moeilijk te vinden als je al heel jong een keuze moet maken. Heel mooi beschreven hoe het loopt. Positief of negatief.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s