Mijn drammer en perfectionist


DAMES EN HEREN, IK WIL GRAAG VOORSTELLEN:MIJN DRAMMER EN PERFECTIONIST.
Ja. Ik kan met hele grote zekerheid zeggen dat ik een bezig bijtje ben.

Altijd in de weer met van alles. Veel interesses die mij aandacht trekken.

Ambities en dromen, mijn hoofd vol ideeën…

Een programma dat gevuld is met veel diversiteit en creativiteit.

Ik vind dat eigenlijk altijd heel fijn!
Ik heb ook genoeg energie om van alles aan te pakken, maar daar staat tegenover dat ook ik wel mijn rust nodig heb en er soms ook gewoon geen zin in heb allemaal. En laat ik dáár nou iets minder goed in zijn 
Soms geeft je lijf wel aan dat het genoeg is, moe en een energie waar geen suikerbom tegenop kan boksen.

Dus om deze reden besluit ik om echt wat meer mijn rust te pakken.

Of met andere woorden: in mijn niks-modus gaan zitten.  Toch een goed idee hé? Alleen pakt het in de werkelijkheid nog wel eens anders uit bij mij , in die niks-modus zitten.

Vandaag is zo’n dag dat het in mijn niks-modus  zitten denk ik niet lukt. Het voornemen was om met een goed boek en een grote kop thee, mijn moment op de bank te vieren! Even helemaal niks. Vanuit mijn werk dochterlief ophalen ( en aangezien zij zichzelf goed kan vermaken en zeker als er (zoals nu) een vriendinnetje mee is) en dan zo hup de kachel op te stoken en in mijn hoekje te kruipen

Het eerste uur gaat goed en ik zit helemaal in het boek. Maar dan slaat de onrust toe, of beter gezegd, ik voel hoe de onrust mijn lijf en gedachtes overneemt.

Een zeer kritische stem (lees: de innerlijke criticus) die van alles vindt.
Dames (en heren), ik wil graag voorstellen: mijn drammer en mijn perfectionist. En deze twee zijn dikke mik kan ik je vertellen.

En ik ken ze ook máár al te goed kan ik je zeggen ; het moet nu gebeuren en dan natuurlijk ook heel goed gebeuren. Meestal weet ik wel vrede met ze te sluiten, maar als ik in mijn niks-modus zit dan is op één lijn zitten niet zo makkelijk meer, blijkt.

Er begint iets te knagen in mij.

‘Er liggen broodkruimels op de bank, dat is niet netjes’.

Dan begin ik al wat te draaien.

Vervolgens komt het knagende weer naar boven: ‘Wat zal ik eten vanavond’ en ‘het is al half4 , ik moet nu echt iets gaan doen’. Ik negeer het, want ik ken deze kritische stemmen als geen ander.

Maar het stopt niet,  het wordt alleen maar erger.

’Iedereen is aan het werk en ik neem mijn rust! 

Ja hallo! Ik heb ook hard gewerkt vanmorgen!

Máár daar nemen de drammer en de perfectionist natuuuuurlijk geen genoegen mee.

‘Het is heerlijk weer( beetje koud, maar ach) en er ligt nog genoeg werk te wachten op het balkon. Ga wat doen joh!’
Het wordt mij pijnlijk duidelijk dat de niks- modus voor nu even niet gaat werken.

Oké, oké, wat willen ze dan van mij? Na wat zelfonderzoek met deze drammer en perfectionist snap ik wat ze willen, namelijk: actie.

Oke, ik besluit actie te ondernemen, maar dan alleen wel met de dingen die ik leuk vind en voor nu ff niet teveel energie kosten.

Ik ga mijn blog schrijven en daarna wat was vouwen(al zittend op de bank) en opruimen.

En nee, ik doe géén administratie vandaag en meer huishoudelijk werk veeg ik van tafel.

Na wat innerlijk gemopper hebben we dan uiteindelijk een compromis gesloten, mijn drammer, mijn perfectionist en ik. We zijn het met elkaar eens en de deal is rond.

De niks-modus laat ik voor nu maar weer links liggen en de taken waar ik wat minder enthousiast over ben, laat ik rechts liggen.

En ik zit in het midden.

De gulden middenweg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s